Historia

Pomysł quadów zrodził się w Stanach Zjednoczonych na początku lat 80. XX wieku.

Ich bezpośrednimi poprzednikami były trójkołowe motory terenowe, które - choć cieszyły się ogromną popularnością, zwłaszcza wśród młodzieży - były bardzo wywrotne.

Seria niebezpiecznych wypadków spowodowała, że zaczęto myśleć o wycofaniu tych pojazdów z rynku i wtedy właśnie ktoś wpadł na pomysł prostej modyfikacji, która wyeliminowałaby dotychczasowe zagrożenie. Zastąpienie przedniego widelca układem kierowniczym podobnym do samochodowego, przy równoczesnym pozostawieniu klasycznej kierownicy motocyklowej, okazało się strzałem w dziesiątkę.
Pojazd ochrzczono mianem quad (dosłownie: czworaczek), choć określa się nim przede wszystkim wersje sportowe. Terenówki z napędem 4x4 nazywane są zazwyczaj ATV (z ang. All Terrain Vehicle), czyli wszędołaz lub bardziej dosłownie - pojazd na każdy teren.

Jak większość pomysłów zrodzonych w USA, również idea quadów została przejęta i udoskonalona przez Japończyków. Najwięksi na świecie producenci tych pojazdów to: Honda, Suzuki, Kawasami, Yamacha, Polaris i Arctic Cat oraz australijski Bombardier.

Najmocniejsze seryjne quady, wyposażone w silniki 650 ccm, rozpędzają się do 130 km/h a po odpowiednich przeróbkach potrafią osiągnąć nawet 160 km/h. Następnym krokiem podejmowanym przez część firm, są pojazdy z silnikami ponad 700 ccm.

Do Polski pierwsze czterokołowce trafiły w początkach lat 90. Sprowadzały je osoby prywatne wracające ze Stanów Zjednoczonych. Do oficjalnej sieci sprzedaży jako pierwsza wprowadziła quady firma Suzuki - był to rok 1994. Pierwotnie oferta obejmowała tylko dziecinne modele LT80, ale okazało się, że bardziej niż dzieci, quadami zainteresowali się ich tatusiowie.
Na czym polega wyjątkowość quadów? Zbliżona do samochodowej konstrukcja podwozia zapewnia większy niż w motorze komfort i stabilność w terenie, są też zdecydowanie łatwiejsze w prowadzeniu i do opanowania najważniejszych zasad wystarczy kilka przejażdżek. Praktycznie wszystkie quady są w stanie pokonywać pochyłości o kącie do 45 stopni, zarówno przy jeździe na wprost, jak i po zboczu wzniesienia; radzą sobie też z wodą do głębokości 1 m. Najważniejszą zasadą jest umiejętne balansowanie ciałem, a konkretnie jego środkiem ciężkości. Oznacza to, że np. przy ostrym skręcie w lewo nie wystarczy samo przechylenie tułowia, ale konieczne jest przerzucenie całego ciała na lewą stronę i dociążenie pojazdu (prawie jak podczas sterowania żaglówką). Z kolei przy pokonywaniu stromych wzniesień, jadąc pod górę przesuwamy się maksymalnie do przodu, siadając nawet na baku, natomiast zjeżdżając, odsuwamy się do tyłu. Wyczucie pojazdu oraz trzymanie się wymienionych wyżej zasad oczywiście nie uczyni od razu z nikogo mistrza, ale wystarczy do bezpiecznego podróżowania.